1. Gdy uczniów swych posyłał Pan, by nieśli wieść radosną

Żegnając ich dał Swoją moc i mówił tak z miłością ...

Ref.

(O,  o,  o)

Nie warto na drogę tę sandałów i płaszcza zabierać

(Nie,  nie,  nie)

Nie trzeba nam srebra brać, o dach nad głową zabiegać.

2. Nowinę tę głosili więc po czterech stronach świata               

Bogaci tak, nie mając nic bo miłość jest tak bogata

Ref.

(O,  o,  o)

Nie warto na drogę tę sandałów i płaszcza zabierać

(Nie,  nie,  nie)

Nie trzeba nam srebra brać, o dach nad głową zabiegać.

3. Gdy ukończyli żniwo swe w ostatnią drogę ruszali               

Patrzyli w niebo na Ojca dom i tak z ufnością śpiewali:

Ref.

(O,  o,  o)

Nie warto na drogę tę sandałów i płaszcza zabierać

(Nie,  nie,  nie)

Nie trzeba nam srebra brać, o dach nad głową zabiegać.