Ref. Panie dobry jak chleb,

bądź uwielbiony od swego Kościoła,

bo Tyś do końca nas umiłował,

do końca nas umiłował.

1. Tyś na pustkowiu chleb rozmnożył, Panie,

byśmy do nieba w drodze nie ustali.

Tyś stał się Manną wędrowców przez ziemię,

dla tych, co dotąd przy Tobie wytrwali.

Ref. Panie dobry jak chleb,

bądź uwielbiony od swego Kościoła,

bo Tyś do końca nas umiłował,

do końca nas umiłował.

2. Ziarna zbierzemy, odrzucimy chwasty,  C   d   G

bo łan dojrzewa, pachnie świeżym chlebem.  d   D   G   G7

Niech ziemia nasza stanie się ołtarzem,  a   G   e

a chleb komunią dla spragnionych Ciebie.  d   C   G

Ref. Panie dobry jak chleb,

bądź uwielbiony od swego Kościoła,

bo Tyś do końca nas umiłował,

do końca nas umiłował.

3. Ty nas nazwałeś swymi przyjaciółmi,  C   d   G

jeśli spełnimy, co nam przykazałeś.  d   D   G   G7

Cóż my bez Ciebie, Panie, uczynimy?  a   G   e

Tyś naszym Życiem i Oczekiwaniem.  d   C   G

Ref. Panie dobry jak chleb,

bądź uwielbiony od swego Kościoła,

bo Tyś do końca nas umiłował,

do końca nas umiłował.