1. Bóg się rodzi, moc truchleje, Pan niebiosów obnażony

Ogień krzepnie, blask ciemnieje, Ma granice Nieskończony:

Wzgardzony okryty chwałą,

Śmiertelny Król nad wiekami

A Słowo ciałem się stało,

i mieszkało między nami.

2. Cóż masz, niebo nad ziemiany, Bóg porzucił szczęście swoje,               

Wszedł między lud ukochany, dzieląc z nim trudy i znoje,              

Niemało cierpiał, niemało,          

żeśmy byli winni sami,          

A Słowo ciałem się stało,             

i mieszkało między nami.          

3. W nędznej szopie urodzony, żłób Mu za kolebkę dano!              

Cóż jest, czym był otoczony? Bydło, pasterze i siano.              

Ubodzy, was to spotkało,          

witać Go przed bogaczami,          

A Słowo ciałem się stało,             

i mieszkało między nami.          

4. Podnieś rękę, Boże Dziecię, błogosław ojczyznę miłą,              

W dobrych radach, dobrym bycie, wspieraj jej siłę swą siłą,              

Dom nasz i majętność całą,          

i wszystkie wioski z miastami,          

A Słowo ciałem się stało,             

i mieszkało między nami.